Spread the love

Dancing spirals quilt

Er is iets waar ik niet zoveel over deel, hoewel ik dat eigenlijk best wil, voelt het ook kwetsbaar. Ik houd ervan om open te zijn. Ik geloof dat je alleen mensen kunt inspireren als je echt jezelf durft te laten zien. Aan het zoveelste perfecte plaatje heeft niemand iets. Als je me al wat langer volgt heb je misschien weleens blogs of nieuwsbrieven gelezen over waar ik vandaan kom. Over de onzekerheid die ik had, en soms nog heb, over mijn creativiteit.

Een tijdje terug heb ik ook iets gedeeld over de muren waar ik op een gegeven moment tegenaan liep, waardoor ik uiteindelijk ziek werd. Achteraf weet ik dat het kwam doordat ik tegen mijn gevoel in ging. Ik durfde niet te luisteren naar dat stemmetje diep van binnen. Ik was gewend me aan te passen. Ik wilde niet anders zijn en daarom deed ik wat ik dacht wat er van me verwacht werd.

Doordat ik ziek werd, werd ik gedwongen om rust te nemen. Ik had nergens energie voor. In het begin probeerde ik mijn gevoel nog te negeren. Ik nam rust omdat het niet anders kon, maar ik voelde me ontzettend schuldig. Naar mijn werkgever en naar mijn collega’s. Dat ik rust moest nemen en daardoor niet het werk deed waar ik voor betaald werd. Hoewel ik tegelijkertijd ook opluchting voelde. Opluchting dat ik even verlost was van de druk van zoveel moeten.

Doordat ik veel tijd had, zat ik veel op internet. Ik had in het begin geen energie om zelf iets te doen, maar ik deed wel inspiratie op. Zodra ik me iets beter voelde ging ik dan wat quilten. Ik genoot ervan, maar tegelijkertijd voelde ik me zo schuldig. Hier zat ik heerlijk te quilten, terwijl mijn collega’s hard aan het werk waren. Zij bikkelden maar door, terwijl ik steeds opnieuw ziek werd.

Op mijn werk overlegde ik steeds met het hoofd HR over hoe het verder moest. En wat ben ik haar dankbaar voor de ruimte die zij me gaf. In plaats van dat zij mij onder druk zette, zoals ik dat gewend was, gaf zij me ruimte. Ze zag het gevecht waar ik in mezelf in verwikkeld was. Ze zag hoe ik gewend was om mezelf onder druk te zetten. Zij vroeg me zelfs naar dat stemmetje. Ze wilde weten wat mijn gevoel me vertelde.

Ik was natuurlijk gewend om mijn gevoel grotendeels weg te redeneren. Ik wist wel dat ik een gevoelsmens ben, maar ik vond dat eerder een last dan een zegen. Dus in eerste instantie probeerd ik vol te houden dat ik gewoon even moest uitrusten en dat ik dan weer lekker aan het werk ging. Dat ik mijn werk hartstikke leuk vond, dus dat het echt wel goed kwam. Het was niet zozeer dat ik niet durfde te vertellen hoe het echt zat. Het was erger. Ik durfde het niet eens aan mezelf toe te geven.

Doordat zij durfde vertellen dat zij er ook weleens doorheen zat en doordat ze me liet voelen dat ze zag hoe hard ik mijn best deed, gaf ze mij ruimte om lucht te geven aan mijn gevoel. Ik begon me steeds meer te realiseren hoe benauwd ik me voelde in mijn werkomgeving. Ik had leuke collega’s en ik kreeg mooie kansen, maar ik voelde altijd een immense druk. Deels omdat ik mezelf oplegde dat ik net zoveel moest werken als de rest, maar ook omdat ik er niet meer op mijn plek zat.

Ik vond het ontzettend moeilijk om dat toe te geven. Ik had het gevoel dat ik faalde. En ik gaf het ook pas toe toen ik echt niet meer kon. Toen ik voor de zoveelste keer met mijn hoofd tegen de muur liep. In die periode ging ik naar een homeopaat die me geholpen heeft. Zij hielp me zowel op fysiek vlak als de rest. Zij begreep meteen dat het innemen van mijn eigen ruimte voor mij een grote uitdaging was.

In die periode leerde ik steeds beter te luisteren naar mijn gevoel. Ik begon te mediteren. Langzaam maar zeker begon ik te ontdekken wat wel en niet goed voelde voor mij. Ook op mijn werk hakte ik uiteindelijk de knoop door. Ik besloot een andere baan te zoeken. Met minder stress, waar ik meer mijzelf kon zijn.

Het bijzondere was dat die baan zich al heel snel aandiende. Toen ik de vacature zag voelde ik meteen aan alles dat deze baan voor mij was. Ik betrapte mezelf erop dat ik erover praatte alsof ik er al werkte terwijl ik nog helemaal niet was aangenomen. Er gingen nog best een aantal weken voorbij voordat ik werd uitgenodigd voor een eerste sollicitatiegesprek. Het was spannend. Ik probeerde mezelf te zijn in het gesprek, omdat ik me niet meer anders wilde voordoen.

En dat was uiteindelijke precies waarom ze me wilden hebben. Natuurlijk sloten mijn werkervaring en opleiding aan, maar vooral ook omdat ze het gevoel hadden dat ze mij echt een beetje hadden leren kennen in de gesprekken. Wat voor mij ontzettend kwetsbaar en eng voelde, namelijk mezelf zijn, bleek uiteindelijk een grote kracht.

Dat was een belangrijke les voor me. Sindsdien luister ik steeds beter naar mijn gevoel. Niet meer wat ik met mijn hoofd bedenk, maar wat ik voel is heilig voor me. Soms is dat lastig. Zeker als je geconfronteerd wordt met pijnlijke dingen. Als er oude shit naar boven komt, die oude onzekerheid bijvoorbeeld. We hebben allemaal immers dingen meegemaakt in ons leven die we misschien het liefste willen vergeten. Maar als je naar je gevoel wilt luisteren, is juist ook die pijn belangrijk. Want vaak is het een richtingaanwijzer.

Dat contact houden met mijn gevoel en het verlangen in mijn hart doe ik door af te stemmen. Dat kan met meditatie, door te schrijven of door middel van creativiteit. Quilten helpt me om mezelf te uiten. Om mijn diepste gevoel te voelen. Daardoor krijg ik ook steeds meer lef om mezelf echt te laten zien hoe ik ben. Mijzelf niet meer anders voor te doen. De grootste uitdaging is misschien wel om van mezelf te houden zoals ik ben. Helemaal, met alle mooie en minder mooie dingen. Ik hoef niet perfect te zijn, ik mag mezelf zijn.

Naast quilten en creatief bezig zijn, houd ik ook ontzettend van schrijven en uitleggen. Allemaal dingen die bij elkaar komen in de cursussen die ik geef. Ik wil niets liever dan inspiratie doorgeven. Voor mij staat creativiteit gelijk aan afstemmen op wie je diep van binnen bent. Als de creatieve energie stroomt, stroomt er levensenergie door je heen. Je voelt dat je leeft, alles wordt mogelijk. En die creatieve energie stroomt door iedereen heen. Er is niets bijzonders voor nodig om creatief te zijn. Er zit zoveel meer in ons dan we soms zelf weten.

Ik wil je daarom uitnodigen. Neem eens de tijd om ook naar dat stemmetje van je hart te luisteren. Je kunt eens proberen om een korte meditatie te doen of ga lekker iets creatiefs doen. Spelen met kleuren en mooie stoffen. Misschien doe je het al. Misschien weet je al hoe je de stemmen in je hoofd tot rust kunt brengen om in plaats daarvan naar je hart te luisteren. Heerlijk hè?

Even alles wat moet loslaten en lekker doen waar je blij van wordt. Dat is zoveel waard!

Luisteren naar je gevoel

Spread the love

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *